19 Mayıs 2012 Cumartesi

Doğumgünü ve Dişbuğdayı

İpek'in doğumgünü için şöyle mi yapsam böyle mi yapsam düşünceleri çok önceden başladı kafamda. Ancak 1 hafta öncesinde deli gibi boğazım ağrıyıp, her tarafım dökülüyorken, su içmeye ve konuşmaya bile halim yokken eşime ve ablama ben doğumgünü yapmak istemiyorum, İpek'i alıp  yakın bir yere otele gidiyim hatta uzak bir yere de gidebilirim gibisinden kaçış planları yapmak istediğimi söyledim. Hem nasıl olsa İpek ilk doğumgününü hatırlamayacak, kocaman bir pasta olmasa da olur... "Olmaz" dediler, "hatırlamayacak ama fotoğraflar kalacak, İpek'in de ilk doğumgünü partisi olsun."  Boğazım düzeldikçe doğumgünü yapma fikrine tekrar ısınmaya başladım. Aslında benim asıl istediğim dişbuğdayı yapmaktı. Bu tarzda geleneksel ritüelleri sevdiğim için doğumgününden ziyade dişbuğdayı hadisesi daha çok ilgimi çekiyordu ve ben aylar öncesinden dişbuğdayı nasıl yapılır, neler yapılır, ben ne yapsam diye araştırmalara başlamıştım. Ancak İpek dişini 10.ayda çıkardı ve o sıralarda başka organizasyonlar olduğu için ve ablamın zamanı olmadığı için dişbuğdayını önceden yapamadık. Zira ben kendi başıma bir organizasyonun altından kalkacak durumda değilim bu nedenle börek-çörek yapımı konusunda ablam-yengem-eşim üçlemesinden yardım alıyorum ve kalabalık bir misafir grubu ağırlayacaksam onların müsait olması gerekiyor. Neticede doğumgünü ve dişbuğdayını birarada yapmaya karar verdim. Dişbuğdayı bolluk-bereket ile ilişkilendirildiği için nar şeklinde kurabiyeler yaparım, evi narlı objeler ve başaklarla süslerim planları 2 hafta hasta dolaşınca suya düştü. Çünkü bu istediklerimi yapabilmek için mağaza ve çarşı dolaşmayı planlıyordum ama yapamadım. İnternetten bir yaş süsleri ve pastalarını sevdiğim bir pastaneden pasta ısmarladım. Evi eşim süsledi, benim çok hoşuma gitti ki doğumgününün üzerinden neredeyse 10 gün geçmesine rağmen halen süsler duruyor. Nar-başak ikilisini kullanamayınca bari 1 yaşına odaklanıyım dedim ve masa örtüsünden, peçetesine, süslere kadar herşey 1.yaş temalı oldu. 



Ben aslında İpek'in doğumgününü haftasonu yaparım diye düşünüyordum ancak babası özellikle gününde olmasını istediği için öyle yaptık. Bizim aile, birkaç akraba ve Selcen geldi. İpek'e doğumgünü için fırfırlı bir etek almıştım, kendime de benzer bir etek alarak kızımla bir örnek giyindim. 

Ablam-yengem-eşim üçlemesinin yaptığı börekler-çörek ve salataları afiyetle yedikten sonra dişbuğdayını ikram ettik. Kurukayısı, üzüm, fındık, badem, esmer şeker, tarçın ve çikolata drajeleri ile yaptığımız dişbuğdayı çok beğenildi. 



Sıra pasta faslına gelince İpek biraz yorulmuş ve uykusu gelmişti. Ben de biraz canlansın diye müzik açtım. Pastanın başında babası İpek'i tutarken herkes etrafında durup alkışlayarak tempo tutunca İpek önce bir afalladı sonra hemen havaya girdi. Alkış yaptı, dans etmeye başladı. Keyfi yerine geldi. 1 şeklindeki mumuzu üfledikten sonra harika lezzetteki pastamızı da yedik. 



Bu arada çiftlik evi şeklindeki pasta çok güzeldi. Ben İpek'in doğduğu günlerde bu pastaneye gittiğimde benzer bir pasta görmüş ve çok beğenmiştim. Ben biraz değiştirerek ısmarladım. Hem bizim çiftlikten ilham alarak hem de İpek hayvanları çok sevdiği için çiftlik evi şeklinde olsun istedim. Bu kadar beğeneceğimi düşünmemiştim, çok eğlenceli hem de çok lezzetli bir pasta oldu gerçekten.



Aile arasında, sevdiğim kişilerle sıcak, samimi ve keyifli bir gün oldu. Umarım İpek de keyif almıştır ve ileride fotoğrafları beğenir. Ve yine umarım kızımın hayatındaki diğer doğumgünleri de keyifli ve mutlu geçer. Her fırsatı seyahat etmek için değerlendirmeye çalıştığım ancak son dönemde pek yapamadığım için Yaban'ın Como gölündeki 1.yaş kutlamasında aklım kalmadı desem yalan olur. Bence bir yerlere seyahat edip orada küçük bir mumla kutlasaydık da yine fotoğraflar güzel olurdu. Klasik bir şekilde evde kutlamak çok mu suni olucak diye düşüncelere kapılmıştım ama öyle olmadı, çok keyifliydi ve ben de güzel bir tat ve hatıra bıraktı. 

Bu arada müzik, eğlence derken dişbuğdayı ritüelini yapmayı unuttuk. Hani şu bebeğin ileride hangi mesleği seçeceğini belirleyecek objeyi seçmesi ritüeli. Akşam ailecek otururken aklıma geldi. Neler konduğunu da tam bilmemekle birlikte internette okuduklarımdan aklımda kalanları bir sehpaya koydum. Kalem, kitap (tanrılar okulu), mouse (bu yeni adet sanırım), para (bunu ben istemedim aile fertleri ısrar etti) ve derece (steteskop bulamadığım için derece koydum). Koltukaltından ateşini ölçmeye çalışırken binbir şaklabanlıkla dereceyi tutmasını engellmeye çalıştığım için olabilir diye düşünüyorum, İpek doğrudan dereceyi aldı. İleride tıp'la ilgili bir meslek seçer mi bilemem. Ama rahatça dereceyle oynayabildiği için pek mutluydu.




Sevdiklerimizle birlikte geçirdiğimiz keyifli ve samimi günlerin tadına doyum olmuyor gerçekten, dilerim İpek kızımın böyle günleri çok olur. 

17 Mayıs 2012 Perşembe

İpeksi dialoglar - 2

Anne: İpekcim doydun mu?
İpek: doydu (bu gerçekten doydum gibi duyuluyor, çok komik)

Teyze: İpek geldin mi?
İpek: deydi

Anne: İpek teyze gelmiş
İpek: teyde

14 Mayıs 2012 Pazartesi

İpeksi dialoglar - 1

Anne: "İpek kaç yaşında?"
İpek: "biiiiiiiii"

Babaannesi anneye der ki: "Galiba İpek'in köpek dişleri çıkıyor"
Yanlarından emekleyerek geçen İpek: "hov hov hov hov"

Dayısı: a-boovvv
ertesi gün babaannesinin kucağında camdan dışarı bakan İpek: a-booovvv

Annesi: cici köpek di mi?
kitaptaki köpeği seven İpek: cici cici

Annesi: İpekcim bak miyav miyav
İpek: mınna mınna

9 yaşındaki kuzeni Can'ın peşinden koşan İpek: abi, abiiiiiii

Ananesinin tespihlerini gören İpek: aminnnn

Mutfakta el bezi arayan annesi: a-ooo bez nerde İpek
İpek: a-oooo

Herşeyi işaret eden İpek: bu, bu, bu

Annesi: ne istiyorsun İpek?
İpek: ne, ne, ne

Çorabını ayağına götüren İpek: gi, gi, gi

9 Mayıs 2012 Çarşamba

İpek'le alışveriş

Hamileliğimden itibaren kıyafet anlamında kendime pek seyrek alışveriş yaptım. Sadece ölçülerim değiştiği için gerekli olan bir-iki şey aldım o kadar. Doğumdan sonra da kilo vermediğim için almak istemedim. Hem halihazırda dolabımdaki kıyafetlerim dururken yenilerini almak saçma geldi hem de normal bedenimden daha büyük bedende kıyafet almak da pek zevk vermiyor zaten. Hatta mağazalara girmek ve vitrinlere bakmak hiç içimden gelmedi. Çok da iyi oldu, gereksiz masraflardan kaçınmış oldum. Hem anne olduktan sonra kıyafet alışverişi deyince aklıma İpek geliyor artık. Mağazalara girdiğimde doğrudan çocuk reyonuna gidiyorum.

Dün doğumgünü için İpek'e kıyafet alıyım dedim. Bir-iki şey beğendikten sonra kendim için de bakmak istedim ancak ben kıyafet denerken İpek sıkıldı tabii. Daha önce pek fazla böyle uzun uzadıya mağaza deneyimimiz olmadı. Heryere İpek'le gidiyorum dolayısıyla sık sık market alışverişi yapıyoruz veya kendisi için kıyafet, kitap, oyuncak filan alıyoruz birlikte, ancak benim kabinde birkaç kıyafet denemem gibi bir tecrübe pek yaşamadık. Ne yapsam diye düşünürken, deneme kabininden ce-e'lerle filan oyalamaya çalıştım ama olmadı. Ben de daha fazla sıkılmasına dayanamadım pusetinden kaldırdım. Bizimki heryerde olduğu gibi hemen kendini yerlere attı. Mağazanın bizim bulunduğumuz katında pek kimse yoktu, ben de İpek'in oyalanmasını fırsat bilerek birkaç kıyafet denedim. Bu arada İpek sadece yerlerde gezinmedi elbette, raflarda dizili olan kıyafetlerle de ilgilendi ve bazılarını aşağıya indirmeye başladı. Neyseki bizimle ilgilenen bayan çok tatlıydı da, "hiç sorun değil" deyince ben de rahatladım biraz ama sonra bu durumda fazla rahat olmamak gerektiğini hemen anladım. Zira İpek boyu yettiği tüm rafları ziyaret etmeye ve hepsini yere indirmeye başladı. Bir de eğleniyor ve kıkır kıkır gülüyor ki. Bu arada ben kabindeyken kata gelen başka müşteriler kendi başına yerlerde emekleyen ve rafların arasında gezen bir bebek görünce afalladılar. Bakıyorlar ki ortada bir bebek bir de satış temsilcisi "aaa sen napıyorsun burada, aman da ne tatlı şey, annesi burada mı unutmuş???". Bizimki özgürlüğün keyfiyle kendisiyle ilgilenenlere gülücükler dağıtıyor. 
Yeni bir blog açıyım kızıyerlerdegezinirkenkendisikıyafetdeneyenrahatanne.com

Herzaman, her mağazada yapamayız herhalde ama kızımla alışveriş de eğlenceliydi.

30 Nisan 2012 Pazartesi

11 aylık İpek neler yapıyor

11 aydan 12 aya doğru giderken artık kabullenmek gerekiyor ki İpek kızım bebeklikten yavaş yavaş çıkıyor, çocuk diyebileceğimiz döneme giriyor. Elbette herzaman annesinin bebeği ancak gerçekleri de kabullenmek gerekli galiba. Büyüyorlar!!! çok hızlı, şaşırtıcı, büyüleyici bir şekilde büyüyorlar. İngilizcede "toddler" denen döneme giriyoruz sanırım. Geçen ay yazmayı unuttuklarım da var... çok keyifli gelişim aşamaları gerçekten.

Beni en heyecanlandıranlardan bir tanesi İpek'in sözcükler ve davranışlar arasındaki bağlantıyı kullanmaya başlaması oldu veya benim bunu net olarak fark etmem oldu. 10.ayda bir zamandı ki, ben babasına "İpek markette insanlara öpücük gönderiyordu" diye anlatırken bizimki öpücük gönderdi. Bu gelişimini ben böyle keşfetmiş oldum. Sonrasında artık öpücük göndermesi için bizim bu hareketi yapmamıza gerek olmadan kendisinden rica ediyoruz, İpek kızım da bol gülümsemeli, güzel öpücüklerinden bizi mahrum bırakmıyor. "Hadi bye bye/güle güle diyelim İpek" el sallıyor, veeee işte benim en heyecanla beklediğim hareket "alkış" Herzaman alkış yapan bebekleri seyretmek çok hoşuma giderdi. Daha çok öncelerden İpek'e alkış alkış diyip durdum, sonunda daha fazla dayanamadı, tamam anne al sana alkış dedi. Yanlız şu bebeklerdeki sonradan alkışlama huyunu anlamıyorum, önce bir herkesin alkışının bitmesini bekliyor sonra kendisi alkışlamaya başlıyor :) Biz alkış yapmadan da "bravo İpek, alkış, aferim sana" dediğimizde de alkışlamaya başlıyor. Sabahları hadi kahvaltı yapalım İpek diyorum, "mam mam" diyor. Bu çok sıcak dediğimizde ise "üff üff" diyor. İsteklerini işaret ederek çok daha net ifade ediyor. En çok işaret ettiği de kahvaltı sofrasındaki zeytin tabağı. Bir hafta önce yeni bir mutluluk hareketi geliştirdi. Tıpkı kuşların kanat çırpması gibi kollarını sallıyor. Bu daha bebekken ve her bebeğin yaptığı kol sallama hareketinden biraz daha farklı, gerçekten kuşlar gibi yapıyor. Hatta bir keresinde kayısı yerken kayısının yarısı ağzının dışında kollarını sallamaya başladı, aynı yemek bulup uçmaya başlayan martı gibiydi. Bazen heyecanlandığında bazı yeteneklerini arka arkaya sıralıyor çok komik oluyor, avuç içine bir bir, alkış, kol salamak vs.

Heyecanlandığında çıkardığı değişik tonlardaki "aaaaa" seslerine dudaklarını büzüp "uuu uuu uuu" sesleri eklendi ki yine hepimiz bu dudakları büzme durumuna hastayız, acayip tatlı oluyor. Teyzesinin ekranında çiçekler olan telefonu en çok uuuu alanlardan. Aynı şekilde dudaklarını büzüp "hov hov" diyor. Evde tüylü bir köpeği var, o ve diğer tüm tüylü oyuncaklar "hov hov". Ben, kızım ama o miyav, bu da aa ii eşek diyorum, dinliyor sesleri taklit ediyor ama yine hov hov ile devam ediyor, ben de bozmuyorum artık. Dışarıdaki hov hovlar ise ayrı bir yazı konusu. Kedilere ve köpeklere hasta. Neredeyse her dışarı çıkışımız artık ağlamalara sebep oluyor çünkü sokakta bir sürü kedi ve köpek görüyor, ben ne kadar hafifçe sevmesi için yardımcı olsam da bu durum kızıma yetmiyor. Zira evdekilere yaptığı gibi sarılmak, burunlarını ısırmak filan istiyor. Kedi arkasını dönüp giderse, sahibinin dolaştırdığı köpek yanımızdan geçip giderse veya "hadi İpekcim artık güle güle diyelim kediye/köpeğe" dersek kıyamet kopuyor. Bu durumu nasıl halledicez bilemiyorum.

Yazıya ayın 18'inde başlamışım, bugün ancak devam edebiliyorum. Bu arada İpek kedilere miyav demeye başladı :))

İpek'in "gümrükçü" sıfatının yanına ben bir de "papağan" ekledim. Dikkatle dinliyor ve becerebildiği her sesi taklit ediyor. Mis gibi oldun İpek - mi mi mi, gel - ge, çay - ta, İpek sen papağan mısın? - pa pa pa vs. vs. gibi bir sürü sesi taklit ediyor. Birkaç hafta önce akşam yatakta içinde ninni kelimesi geçen bir ninni söylüyordum İpek de ninni demeye başladı ve belki de baba, abi gibi kelimelerden sonra söylediği ilk uzun ve değişik kelime olduğu için bütün gece ninni ninni diyip kıkırdayarak güldü. Ananesi dua ederken yanında olduğumuz bir gün amin demeyi öğrendi. Şimdilerde ananesinin tespihlerinden gördüğünde hemen amin diyor. Hatta İpek ananeye gidelim mi dediğimde amin dedi geçen gün. Bir de kendi kedine konuşmaları var ki çok ama çok tatlı. Bıdır bıdır birşeyler söylerek sehpanın etrafında dolaşıyor mesela, zannedersiniz ki o anda orada çok önemli bir meseleyi çözümlüyor. Gerçi belki de öyledir.

Bir yaşına yaklaşıyor kızım, zaman ne çabuk geçiyor...

9 Nisan 2012 Pazartesi

Özenli bir anne olmaya çalışmak ile antipatik bir anne olmak arasında ince bir sınır oluyor bazen, ve ben sanırım yakın veya uzak çevreme göre zaman zaman sınırın bir tarafında bazen de öbür tarafında oluyorum. 

Elimde değil, istiyorum ki herkes İpek'e benim gibi davransın. Mümkün değil elbette, nereye kadar, kimi kontrol edebilirim ki? Ayrıca tehlikeli de, bir annenin yapmaması, kendini kaptırmaması gereken bir tutum. "Hiç müdahale etmiycem" diyorum, çünkü istiyorum ki İpek'in çevresiyle sıcak ve kendine özgü ilişkileri olsun, benim yüzümden insanlar sıkılmasın ama bazen dayanamıyorum işte.

Bir bebek veya çocuk ağlıyorsa veya sızlanıyorsa bu huysuzluk değildir, bir talebi, sıkıntısı, isteği vardır ve onu dile getiriyordur. Ağlayan bir bebeği kucağa almak, sarılmak onu şımartmaz. Huysuz değillerdir, inatçı hiç değillerdir. Çocukların davranışlarını bu şekilde yorumlamak bizimle alakalı bir durumdur, onlarla alakalı değildir. Ben istiyorum ki herkes bunları bilsin ve ona göre davransın. Ancak yıllardır hatta yüzyıllardır yerleşmiş bazı kalıpları yıkmak o kadar kolay değil. Üstelik toplumun genelinde ağlayan bir bebeğe huysuz demek, bırak alma kucağına şımartacaksın demek anormal de değil, bilakis bunlara karşı çıkmak anormal.

Bu konuda elbette en çok nazım anneme geçiyor. İpek'in ilk aylarında bazen şakayla karışık da olsa anneme "öyle demiyoruz ananesi, şöyle demesek, parmak sallamasak ananesi...." gibi şeyler diyordum, en sonunda annem bir keresinde bana ciddi ciddi kızdı ve "onu deme bunu deme, ne konuşucaz biz bu çocukla" dedi. Haklı tabii ki, neredeyse gık dese ben atlıyorum. Ancak sonra birgün annem "huysuzluk mu yapıyor?" diye sorduğunda ben "hayır, ananesi benim kızım dünyalar tatlısı" dediğimde annem gülümseyerek "hımmm kızına da toz kondurmuyor" dedi ancak bunu derken ki ifadesinde benimle gurur duyduğu çok belliydi. "Tamam" dedim, doğru yoldayım ama müdahaleleri azaltmakta fayda var. Var olmasında var da, ben yine bazen kendimi tutamıyorum. Koskoca insanlara bebeklerle, çocuklarla nasıl konuşmaları gerektiği ile ilgili bilgi vermeye çalışırken buluyorum kendimi. Bir de bilimsel açıklamalar yapıyorum; Biliyor musunuz bir kitapta şöyle yazıyor..., geçenlerde okuduğum bir makalede diyor ki... deneylerle kanıtlanmış ki.... diye anlatmaya başlıyorum. Öğrensinler onlar da İpek'le iletişim kurarken bunlara dikkat etsinler diye. Faydalı mı oluyorum, yoksa yine başladı bizim ukala diye mi düşünüyorlar bilemiyorum ama ben özellikle İpek'in yakın temas içerisinde olduğu kişiler söz konusu olduğunda, "müdahale etmiyim" ile "yok işimi şansa bırakmıyım" düşünceleri ve davranışları arasında gidip geliyorum. 

Bunun birkaç adım ötesi, sokakta karşılaştığım anne-babalara "lütfen çocuğunuza öyle davranmayın" olursa, ciddi problemlerle karşı karşıya kalırım diye düşünüyorum. Sadece İpek için değil karşılaştığım diğer çocuklar için de huysuz, şımarık, yaramaz vb. kelimeleri kullanmak içimden gelmiyor. Artık havalar ısındı, çok daha fazla dışarı çıkıyoruz. Anne ve babaları gözlemleme şansım oluyor çok. Çocuklu insanlar hemen dikkatimi çekiyor. Ve ne yazık ki, çoğunlukla üzülüyorum. "bak babana söyliycem şimdi, yine mi yaramazlık yapıyorsun, gel diyorum, git diyorum, otur diyorum, kalk diyorum....." Ben mükemmel miyim?? tam istediğim gibi miyim?? elbette değilim, kendimi de dışarıdan gözlemlesem bulurum birşeyler ama böyle konuşan ve davranan, bağıran, çağıran suçlayan anne-babaları görünce içim sızlıyor. Cumartesi İpek'i bir ana okuluna oyun grubuna götürdüm. Hem oyun gruplarında neler yapıldığını görmek istedim, hem de İpek neler yapacak merak ettim. Neticede bizimki çok tatlıydı ve uyumluydu. Olmayabilirdi de elbette, uykusu olabilirdi, ortamı sevmeyebilirdi, ağlayabilirdi ve bunlar da çok normal olurdu. 6-18 ay arası, 7-8 kadar anne ve çocuk vardı. Her yanıma geldiğinde sarılıp, öpüp, yüksek sesle, "çok tatlısın, aferim sana, süpersin sen" diyen bir tek anne bendim. Ağlasaydı, istemeseydi yine sarılırdım, yine öperdim, yine "harikasın, çok tatlısın, süpersin, ihtiyaçlarını ne güzel belli ediyorsun" derdim, derdim, derdim. Lütfen hep diyeyim...

4 Nisan 2012 Çarşamba

Bu sabah İpek emerken gözleri kapalıydı, uyuyor diye düşünüyordum. Genelde sabahları kalkmasına yakın daha sık uyanıyor, emerken tekrar uyuyor.

Bir ara başını geriye çekti, gülümsedi, öpücük gönderdi sonra tekrar emmeye devam etti, ve bütün bunları gözleri kapalıyken yaptı.

Uykusunda mı yaptı, yoksa gözlerini açmadan bilinçli olarak mı yaptı anlayamadım ama her şartta kalbimi eritti, gözlerim doldu.

Mutluluğun resminin bir kenarına koydum ve yazmak istedim ki, kafama kazınsın hiç unutmayayayım.